A pis of lajer, lejer or lojer kejk…

 

“Ale ja nie wiem o czym rozmawiam, z kim ja rozmawiam I o co w ogóle chodzi” – tymi słowami podsumowany został film „L4y3r cake”, który zmęczyliśmy – a może raczej, który zmęczył nas – wczoraj w Piwnicy pod Trzcinami. Starożytni, choć nie znali jeszcze filmu, ale nie obce było im ciasto, mieli na taki chłam trafne określenie – „GNIOTUS TOTALUS”. Nie wiem czym odurzał się scenarzysta, gdy pisał tę zagmatwaną historię, ale musiało to nieźle ryć beret. Może nie jestem tytanem intelektu i może nawet przysnąłem na filmie, ale żeby cztery głowy, w tym jedna inżynierska (tak, tak będziemy to podkreślać na każdym kroku) nie zrozumiały o co chodzi w filmie?! Być może miało chodzić właśnie o to, żeby każdy sobie dopowiedział o co chodziło… Z filmu zapamiętałem jedynie Siennę Miler w wyborowej scenie a także słowo „fuck” użyte 210 razy (to 2 słowa fuck na minutę) – it’s fuckin’ awesome! Ale to i tak pryszcz na dupie Maryni, bo w filmie pod zaskakującym tytułem „Fuck” z 2005 roku użyto tego słowa aż 824 razy… No cóż, ambitne kino bez dwóch zdań (zdań ze słowem fuck oczywiście). Zainteresowanych odsyłam do strony http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_films_that_most_frequently_use_the_word_%22fuck%22 , gdzie można sprawdzić, które filmy warto puścić dzieciom, by nauczyły się kilku przydatnych słów i – jak to mówił pewien znany nauczyciel j. angielskiego – gdy powie Ci ktoś „fuck you” nie odpowiadać „thank you”. Ale dość już o tym gniocie. Fuck it. Teraz co nieco o wczorajszym spotkaniu…

Mityng nasz był dość ciekawy. Między innymi za sprawą Janusza, który to wysłał nas po pizzę nie do tej pizzerii, w której zamawiał danie, a do innej. Po czym powiedział jeszcze do Kielsona „Ty to dobry jesteś”. Na szczęście po pizzę zdążyliśmy, bo Kielson jest specjalistą w robieniu wszystkiego „za pięć dwunasta”, dlatego i za pięć jedenasta udało się placek z szynką zdobyć. Janusz zaserwował do pizzy sos przestrzegając Kielsona słowami „Tylko uważaj, żeby Ci nie kapnęło na dywan”. Na co Kielu zapytał: „tak jak Tobie tutaj?!” wskazując jednocześnie na świeżą plamę po sosie pod nogami Jasiowego… Jasiu odpowiedział coś w stylu „bep, bep” i dodał „weź sobie jakiś karton i zjedz na nim” Nieco później przybył Marian z wielkim apetytem na ambitny film Almodowara (Którego nikt nie zna oprócz Mariana, bo wszyscy przyznają się, że gustują w durnych komediach, a tylko Mar się z tym kryje, a w domu pewnie cichaczem ogląda i się zaśmiewa do łez . To zupełnie tak jak w gimnazjum każdy mówił „Ty, a wczoraj w Klanie widziałem… yyy to znaczy, jadłem obiad i przełączałem kanały i przypadkowo natrafiłem akurat na scenę, w której…” Apel do Mariana – skończ te undergroundowe oglądanie i ujawnij się, powiedz kim naprawdę jesteś i jaką masz orientację… na film. Będzie Ci lżej. ). Marian obejrzał jednak z nami „Przekładańca” – notabene rzadko spotykane, dosłowne tłumaczenie tytułu zagranicznego! Nie wiem czy to pizza, późna pora czy ten Przekładaniec nas tak wprawił w senny nastrój błyskawicznie, że koło pierwszej się pozbieraliśmy i pojechaliśmy do domów w rytmach przedoskonałej muzyki, a może raczej w rytmach zjebanego radia…

Fin

P.S. Dla tych, którzy jednak chcieliby wiedzieć o co cho w filmie: http://www.stopklatka.pl/film/film.asp?fi=20476